قضاوت

قضاوتم زود بود ...

امروز وقتي خودمو ديدم كه كلافم ، ديدم كه از ونك به جاي اينكه برم خونه تا رسيدم تجريش آروم آروم شروع كردم رفتم پايين و رسيدم به جاهايي كه يه حجم سردردآوري از فكر و خاطرات و اوورد تو مغزم ، ديدم كه نفهميدم كِي ولي رسيدم جاي هميشگي ، ديدم ٥ دقيقس وايسادم بِر و بِر جامونو نگاه ميكنم و به هيچي فكر ميكنم ، ديدم كه قلبم داشت ميومد تو حلقم ولي باز يه قطره اشكمم نيومد ،خودمو ديدم كه نشستم رو نيمكته و داره يادم مياد جزء به جزشو !!! بدون اينكه يه واو جا بيوفته ! از اولِ اولش تا آخرش ! ديدم خودمو كه نميدونم چند وقت همونجا نشسته بودم و فكر ميكردم ... ديدم خودمو كه زود قضاوت كردم ، ديدم خودمو كه اعتراف كرد هنوز با همه ي اين اتفاقا و حرفا و خريتا و كم گذاشتنا و اينا دلم تنگ شده و همچنان پرقدرت حسم هست !

يه عالمه فكر و حس ريخته بود تو مغزم ! از اينكه نكنه همه ي اشتباه از من بود ؟! نكنه راست ميگه ؟! ولي خوب اگه اشتباه ميكردم پس چرا فلان روز فلان حرف و زد ؟! يا مثلا چرا اون مدت اينجوري بود ؟! اين فكرا ميومدن و ميرفتن و همديگه رو نقض ميكردن !

رسيدم خونه ! خودم گيج بودم واسه اينكه چراااا ؟! واقعا چراااا ؟!

خط خطیای مغز ...