...

وقتی شب ها نگرانت میشوم،

یا روزها خیره ات،

به موج های آرام تو مینگرم؛

که شاد و بی پروا،

سر به بستر ماسه های نشان دارت می سایند

و باز به ژرفای تو باز میگردند،

بی اختیار، به یاد کودکانه های خودم می افتم

پشت پرده ای مبهم از زمانه ماوا گرفته

اما باز هم برای من دیدنی است...

یادت اندوه بارتر از آن است که بتوانم جلوی سرشک برآمده از جراحاتم را بگیرم

یک قلب همه دم لرزان

یک نبض بی رونق

میدانم رسوایم می کند اما

بگذار تا در باقیماندۀ رویاهایم،

آخرین آفرینش های من به نام تو باشد؛

تو را در ردیف ترین قافیۀ زندگی بسرایم

با زبان حسرت

و در لحظه های بازپسین از واژگانم

چون

هنوز قاتل رویاهایم را دوست دارم

هنوز منتظرم

هنوز

خط خطیای مغز ...