خط خطیای مغز

حس و حالِ نوشتنم پريده ... مني كه هر روز اتفاقات و حالم فقط با نوشتن خالي ميكردم حالا اصن حتي يه كلمه ام تو دفترم نمينويسم ... پر از حرفم ولي نه ميتونم حرف بزنم نه ميتونم بنويسم ... نانوشتم ! يعني ناي نوشتن ندارم !!! اين همه گفتم و نوشتم ، چي شد آخر ؟! هنوز دلم تنگه ، حتي بيشترم شده دلتنگيم ... با اتفاقاي اين اواخر هر روز بيشتر به پوچي ميرسم انگار و وقتي بهش فكر ميكنم يه حس معلق طوري دارم ! حسِ بي حسي ... اولش فكر ميكنم وقتي دنيا اينقدر پوچه چرا هم ديگه رو اينقدر اذيت ميكنم ، بعد يادم مياد كه فقط منم انگار كه اين فكر و ميكنم ... همه آدما اينجوري نيستن .... نميدونم ! فقط...

دليلِ وجود يه سري آدما رو تو زندگيم هنوز نميدونم ... آدمايي كه وقتي باهاشونم بهترين حال و دارم و وقتي نيستن كلافم ... اين قبيل آدما مثه الكل ميمونن تا وقتي پيشِشوني حال خوبِ خوبه ! به محضِ جدا شدن ازشون اثرشون ميپره انگار .... هيچ نوع تلاشي براي ذخيره كردنشون وجود نداره ! ميپَرن ! الكل هاي دوس داشتني ❤️...

از بعد از عروسيِ خواهر تنهاييام بيشتر شده ... دور نشده خيلي ولي وقت بيشتري رو تنها سر ميكنم تو خونه و سخته واسم ! دلخوشم به چندتا آدمايي كه دور و برم هستن كه اونام اگه باشن ! كار نداشته باشن ! اين روزا بيشتر از هميشه احساسِ تنهاييمو حس ميكنم ... از آدمايِ دور و برمم فقط دلخوشيم به دو نفرِ !!! اگه اين دو نفرمم برن ميمونم خودمو خودم .... دوس ندارم به خاطر تنهاييم به بقيه وابسته شم ! خستگي مياره تنها بودن ......